Uilenroute van Dijon:de 22 stappen, budget en duur

De stenen uil, gebeeldhouwd op een steunbeer van de Notre-Dame-kerk in de 15e eeuw, is ongewild de meest gevolgde stadsgids van Dijon geworden. Sinds 2001 heeft de VVV het historische centrum voorzien van 16.000 pijlvormige bronzen plaquettes, elk voorzien van de afbeelding van de uil, om een route van 22 haltes uit te stippelen door de beschermde binnenstad. De meeste beschrijvingen blijven bij dat getal steken, zonder ooit te zeggen wat er bij elke halte te zien is. Hier het detail, halte voor halte, met de werkelijke loop- en fietstijd, en het budget afhankelijk van of u overal stopt of gewoon de pijlen op de grond volgt.

De 22 haltes van de historische lus, stap voor stap

De route beslaat ongeveer 3 kilometer in de beschermde wijk en vormt een lus: u kunt hem vanaf elk punt in het centrum oppikken, in beide richtingen. De volgorde hieronder volgt de meest gedocumenteerde richting van gidsen die de route met het boekje in de hand hebben afgelegd, van de Jardin Darcy tot de Saint-Bénigne-kathedraal.

1. Jardin Darcy - het klassieke vertrekpunt, een 19e-eeuws park met bassins en het berenbeeld Pompon, aangelegd rond het door ingenieur Henry Darcy ontworpen watersysteem.
2. Grand Hôtel de la Cloche - een grand hotel met vensters versierd met beeldhouwwerk van klokken, in de jaren 1970 van sloop gered en tegenwoordig een beschermd monument.
3. Porte Guillaume - een 18e-eeuwse triomfboog die de oude middeleeuwse versterkte poort verving, een van de laatste overblijfselen van de stadsmuren.
4. Postkantoor, place Grangier - een hoekgebouw met een art-nouveaudak, een architectonisch baken voor het winkelgebied.
5. Les Halles - de overdekte markt met metalen constructie, die in de jaren 1970 nipt aan sloop ontsnapte: een goede plek voor een tussendoortje.
6. Place François-Rude - het levendigste plein van het centrum, met zijn fontein en het beeld van de druivenplukker (le Bareuzai), zondags ambachtelijke markt.
7. Rue des Forges - een straat omzoomd door herenhuizen uit de Middeleeuwen tot de renaissance, waaronder het Hôtel Aubriot en de Maison Maillard.
8. Notre-Dame-kerk - de gotische gevel uit de 13e eeuw, de waterspuwers en de jacquemart, het beroemde uurwerk met automaten.
9. De uil - het beeldhouwwerk zelf, op de noordelijke steunbeer van de kerk, die men met de linkerhand aait terwijl men een wens doet.
10. Maison Millière - een vakwerkhuis uit 1483, een van de oudste winkelgevels van Dijon, tegenwoordig een theesalon.
11. Hôtel de Vogüé - een 17e-eeuws herenhuis met het typisch Bourgondische geglazuurde dakwerk, dat tegenwoordig tentoonstellingen en concerten huisvest.
12. Place du Théâtre - het Grand Théâtre en het Musée Rude (vrije toegang), gewijd aan de uit Dijon afkomstige beeldhouwer François Rude.
13. Place de la Sainte-Chapelle - de ingang van het Musée des Beaux-Arts, gehuisvest in het voormalige hertogelijke paleis, vrije toegang.
14. Square des Ducs - een klein park achter het paleis, met uitzicht op de Tour Philippe le Bon, weer een plek om even op adem te komen met kinderen.
15. Paleis van de Hertogen en Staten van Bourgondië - de 14e-eeuwse zetel van de hertogelijke macht, tegenwoordig stadhuis en museum, waar de graven van twee van de vier Valois-hertogen van Bourgondië liggen.
16. Tour Philippe le Bon - 46 meter en een lange trap, de enige betaalde halte van de route, met uitzicht over de geglazuurde daken.
17. Place de la Libération - het halfronde plein uit de 17e eeuw, ontworpen door Mansart, met zijn terrassen en fontein, een van de mooiste koninklijke pleinen van Frankrijk.
18. Palais de Justice - het voormalige Bourgondische parlementsgebouw uit de 16e eeuw, waarvan het interieur soms via de VVV te bezichtigen is.
19. Een burgerlijk herenhuis - de route passeert een van de circa 75 herenhuizen in het historische centrum die met een plaquette zijn aangeduid, met zijn binnenplaats.
20. Saint-Jean-kerk en place Bossuet - een voormalige gotische kerk uit de 14e-15e eeuw, tegenwoordig omgebouwd tot theater, aan een plein met een standbeeld van Bossuet.
21. Saint-Philibert-kerk - een romaanse kerk uit de 11e-12e eeuw, ontwijd sinds de Revolutie en enige tijd gebruikt als opslagplaats.
22. Saint-Bénigne-kathedraal - de gotische kathedraal gewijd aan de martelaar uit de 1e eeuw, bekroond met de hoogste klokkentoren van de stad en een geglazuurd dak.

De pijlen volgen met kinderen

Het format leent zich bijzonder goed voor een gezinsuitje, juist omdat het niet aanvoelt als een klassieke rondleiding. Op zoek gaan naar de volgende pijl in de bestrating wordt een speurtocht die kinderen met veel meer enthousiasme volgen dan een rechtstreekse geschiedenisles. Niets houdt u tegen om op een bankje te zitten, een pauze te nemen bij de Jardin Darcy (halte 1) of de Square des Ducs (halte 14), of de lus vroegtijdig af te breken als de aandacht verslapt. De wijk is volledig voetgangersgebied, zonder verkeer om op te letten.

Het enige aandachtspunt voordat u met een kinderwagen vertrekt: de bestrating. Die is grotendeels goed begaanbaar, maar sommige stukken, vooral rond de middeleeuwse steegjes en de place François-Rude (halte 6), zijn oneffen. Een kinderwagen met grote wielen komt er zonder problemen doorheen; een lichte buggy stuitert meer op de oudere stukken.

Werkelijke duur en budget

Te voet en per fiets

Te voet reken u ongeveer een uur voor de 22 haltes van de hoofdroute, op wandeltempo, zonder musea binnen te gaan. Met een volledig bezoek aan het Musée des Beaux-Arts en een beklimming van de Tour Philippe le Bon duurt dezelfde lus eerder 2,5 tot 3 uur.

Per fiets doet u de 3 kilometer van de route in 15 tot 20 minuten, stopwatch in de hand. Maar dat cijfer is misleidend: de beschermde wijk is grotendeels voetgangersgebied, met smalle, geplaveide straatjes die weinig geschikt zijn voor een fiets die om de honderd meter stopt om een plaquette te lezen. De fiets is vooral nuttig om de route eerst te verkennen voordat u hem te voet overdoet, of om het historische centrum te verbinden met verder gelegen uitbreidingen zoals de Mozesput.

Op de gratis route

Als u op de 22 gemarkeerde haltes blijft zonder ergens binnen te gaan, kost het bezoek niets. De meeste musea onderweg - Musée des Beaux-Arts (halte 13), Musée Rude (halte 12) - zijn gratis, net als de meeste gemeentelijke musea van Dijon.

Met alle betaalde haltes

De enige echt betaalde halte van de hoofdroute is de Tour Philippe le Bon (halte 16), reserveerbaar bij de VVV (tarieven op destinationdijon.com). Voeg het gedrukte gidsboekje of de mobiele app toe, een paar euro extra, als u liever een gedetailleerde toelichting heeft dan de pijlen op instinct te volgen. Voor een gezin van vier dat de toren beklimt en het boekje koopt, reken globaal vijftien euro in totaal - de duurste post blijft veruit de tijd, niet het geld.

Wat de meeste bezoekers missen: de drie lussen die in 2011 zijn toegevoegd

Hier zit de echte meerwaarde van een verdiepend bezoek aan de Uilenroute. Tien jaar na de aanleg van de historische route voegde de VVV drie nevenlussen toe met in totaal 15 extra haltes. Ze staan niet standaard in snelle toeristische samenvattingen, terwijl ze wijken en monumenten bestrijken die de route uit 2001 links liet liggen. Samen met de hoofdroute brengen ze de totale wandeling op 5-6 kilometer en 3 tot 4 uur, volgens bezoekers die alles in één keer hebben afgelegd.

De lus Jean-Jacques Rousseau

Deze uitbreiding duikt in het middeleeuwse hart van het historische centrum, in de wijk die tegenwoordig geassocieerd wordt met antiekhandelaren. De gedocumenteerde route volgt de rue Verrerie, omzoomd door voor de Middeleeuwen typische vakwerkhuizen, dan de rue Auguste-Comte en de rue Jean-Jacques-Rousseau, waar de Tour Saint-Nicolas, overblijfsel van een voormalige kerk, staat. Hij loopt langs de place de la République en het monument voor Sadi Carnot, dan de rue Vannerie, waar het Hôtel Cœurderoy, het Hôtel Chartraire de Montigny en het voormalige militaire commandogebouw op een rij staan. Hij vervolgt via de rue d’Assas en het pleintje Garibaldi, dan de rue Chaudronnerie, waar het 16e-eeuwse Maison des Cariatides staat, voordat hij via de rue Lamonnoye weer aansluit op de hoofdroute.

De lus Zola

De tweede lus doorkruist een latere woonwijk, net buiten de meest gefotografeerde monumenten. Hij loopt langs de place Émile-Zola met haar met kikkers versierde bassin, de rue Charrue met haar bewerkte gevels, de place des Cordeliers met het Hôtel Gauthier, dan de wijk Sainte-Anne en de voormalige kerk van het karmelietenklooster. Hij doorkruist de Jardin Victor-Dumay en de Jardin Jean-de-Berbisey, loopt langs de rue Monge en het Hôtel Bouchu dit d’Esterno, voordat hij terugkeert naar de Saint-Jean-kerk (halte 20 van de hoofdroute) en de place Bossuet, om weer bij de Saint-Bénigne-kathedraal aan te sluiten.

De Mozesput en de Chartreuse de Champmol

De derde uitbreiding is verreweg de rijkste op erfgoedgebied, en ook de verst gelegen: hij leidt naar het Parc de l’Arquebuse en vervolgens naar de Chartreuse de Champmol, een voormalig klooster dat tijdens de Revolutie werd ontmanteld en waarvan slechts twee belangrijke elementen resten, het kerkportaal en de Mozesput (Puits de Moïse). Dit werk, gebeeldhouwd door de Vlaamse beeldhouwer Claus Sluter aan het einde van de 14e eeuw, telde oorspronkelijk zes profetenbeelden - David, Mozes, Jesaja, Daniël, Zacharia en Jeremia - in het midden van de grote kloostergang van het klooster. Kunsthistorici rekenen het tot de sleutelwerken tussen late gotiek en renaissancebeeldhouwkunst, vanwege de precisie van de gezichtsuitdrukkingen en de behandeling van de plooien. De toegang is vrij, vanaf de binnenplaats van het huidige ziekenhuiscomplex, zonder ticket. Het is een halte die op zichzelf een omweg waard is, die de historische lus van 22 haltes nooit biedt.

Voor een gezin is het aaneenschakelen van alle 37 haltes in één uitstapje ambitieus met jonge kinderen: beter is het om de historische lus van 22 haltes te reserveren voor een eerste ochtend, en een andere dag terug te komen voor de Mozesput, die goed te combineren is met een wandeling in het naburige Parc de l’Arquebuse.

Praktische informatie

De route is gratis en te allen tijde toegankelijk, aangezien het simpelweg gaat om plaquettes die in de openbare ruimte in de grond zijn bevestigd, zonder ticket en zonder openingstijden. Er is geen reservering nodig, en de route leent zich net zo goed voor een solobezoek als voor een groep of een gezin. Het beste seizoen blijft de lente of het vroege najaar, wanneer de terrassen in het centrum een pauze halverwege mogelijk maken zonder de hitte of drukte van hoogzomer.

De enige mogelijke kosten, naast de Tour Philippe le Bon, betreffen het bezoekmateriaal: het gidsboekje dat elke halte beschrijft, is te koop bij de VVV van Dijon Métropole, 11 rue des Forges. Voor wie liever een digitale gids heeft, is een speciale Uilenroute-app beschikbaar in de App Store en op Google Play, voor een paar euro, met inhoud gelijkwaardig aan het boekje.

Veelgestelde vragen